Το ταξίδι είναι οι άνθρωποι
17.6.2010 
Μετράω τη ζωή μου με τις σχέσεις και τα ταξίδια. Κάθε καινούρια σχέση και ένα ταξίδι στο άγνωστο. Κάθε καινούριο ταξίδι και μια δοκιμασία στις σχέσεις των ανθρώπων που το μοιράζονται _ πυροδοτούνται περίεργες εντάσεις κατά τη διάρκειά του. Κι αν το ταξίδι είναι μοναχικό; Και πάλι αφορά μια καταβύθιση στο άγνωστο, αυτή τη φορά της δική σου ψυχής: περπατώντας μόνος, άγνωστος ανάμεσα σε αγνώστους, σκέφτεσαι, ενδοσκοπείς, ανακαλύπτεις πτυχές του εαυτού που δεν τις φανταζόσουν. Δυστυχώς όμως, όσο μεγαλώνεις περισσότερο επιστρέφεις (νοητά) στα ταξίδια που έκανες παρά στα ταξίδια που θα κάνεις. Η ανάμνηση γίνεται ενίοτε πιο δυνατή από την επιθυμία. Κι αν κάποτε είχες βάλει στόχο της ζωής σου να γνωρίσεις όλο τον κόσμο, τώρα συνειδητοποιείς ότι σημασία δεν έχει η ποσότητα αλλά η ποιότητα. Όχι τα πεντάστερα ξενοδοχεία. Οι σχέσεις πέντε αστέρων που έκαναν το κάθε ταξίδι μοναδικό. Δεν είναι τα όμορφα σπίτια και τα όμορφα τοπία εκείνα που κάνουν τη διαφορά. Είναι οι όμορφοι άνθρωποι. Που μπορούν να ομορφύνουν και το πιο ένα άσχημο ταξίδι.


Τη συντροφιά τους νοσταλγείς όσο μεγαλώνεις και συνειδητοποιείς ότι οι όμορφοι άνθρωποι είναι ένα είδος που τείνει να εκλείψει. Όπου όμορφοι, σημαίνει καλόψυχοι, ενδιαφέροντες, χαριτωμένοι, ουσιαστικοί, ιδανικοί συνταξιδιώτες. Η παρουσία τους μπορεί να κάνει τα Τίρανα να μοιάζουν με Παρίσι. Η απουσία τους μπορεί να κάνει ακόμα και το ταξίδι των ονείρων σου, αν και όταν πραγματοποιηθεί, να μοιάζει με μια από πληκτική ως αφόρητη περιήγηση στο τίποτα. Για να μην πω στην Κόλαση.


Έλεγε κάποιος, όταν εγώ, πολύ μικρός στην ηλικία επέμενα πεισματικά σε ηλίθιες κοσμοθεωρίες οι οποίες διαψεύστηκαν πανηγυρικά, ότι τα ταξίδια είναι για να τα μοιράζεσαι. Τότε δεν το θεωρούσα απαραίτητο, ισχυριζόμουν ότι τα ταξίδια είναι μόνο για να τα κάνω, έστω μόνος. Τώρα, που έχω ταξιδέψει αρκετά (και χωρίς παρέα) θυμάμαι τα λόγια του και πικροσυμφωνώ. Όχι ότι δεν θα φύγω ξανά μόνος _ όταν έχεις μέσα σου το μικρόβιο του περιηγητή πάντα βρίσκεις αφορμές και ευκαιρίες για να δραπετεύσεις. Όμως, δεν υπάρχει ωραιότερο πράγμα από το να μοιράζεσαι τις εκπλήξεις, τις εντυπώσεις, τις χαρές, ακόμα και τις απογοητεύσεις που κρύβει ένα καινούριο μέρος. Με ανθρώπους που θέλουν πάνω κάτω ό,τι και εσύ: να δουν, να μάθουν, να διασκεδάσουν. Που αξίζει να είσαι δίπλα τους.


Τι μένει από εκείνους, από εσένα (όπως ήσουν τότε...), από όλα αυτά; Οι φωτογραφίες. Αν αντέχεις να τις ξαναδείς γιατί υπάρχουν και ορισμένες που το χέρι αρνείται να τις ανασύρει από το κουτί όπου φυλάσσονται. Δεν είναι πάντα ευχάριστο να ανακαλείς αυτά που πέρασαν, να «ξαναζωντανεύεις» την εύθραυστη ευτυχία των ταξιδιών που έληξαν. Γιατί, ως γνωστόν, όλα τα ταξίδια κάποτε τελειώνουν. Και απομένουν οι φωτογραφίες... Όσο περισσότερο το σκέφτομαι τόσο αμφισβητώ τη χρησιμότητά τους. Γιατί να ξαναβλέπω πόσο ωραία περνούσαμε τότε; Για να γίνεται ακόμα πιο στενάχωρο το πόσο ωραία δεν περνάμε τώρα που οι συνθήκες έχουν αλλάξει; Έτσι κι αλλιώς κιτρινίζουν και οι φωτογραφίες, σβήνουν, όπως η εικόνες που κάποτε έτρεχαν έξω από τα αυτοκίνητα και τα τρένα στη Βόρεια Ευρώπη και αλλού. Σέπια, το χρώμα όσων ζήσαμε.


Με απουσίες, μοναξιές, αλλά και με νέες παρουσίες τα ταξίδια συνεχίζονται. Απλώς τώρα, πολλά χρόνια και πολλά ταξίδια μετά το πρώτο μας, τα αντιμετωπίζουμε αλλιώς. Πιο ψύχραιμα. Ξέρουμε ότι όσο μεγάλη κι αν είναι η περιέργειά μας να γνωρίσουμε τα πάντα, η υφήλιος είναι πιο μεγάλη, δεν θα προφτάσουμε να τη γυρίσουμε απ΄άκρη σ΄ άκρη. Αρκεί, οι βόλτες που προφτάσαμε να κάνουμε να άξιζαν τον κόπο και εκείνες που θα έρθουν _ όσες και όταν _ να μας δώσουν λίγη έστω από την ευχαρίστηση που είχαμε νιώσει τότε.


Δεν περιμένω από όλους να καταλάβουν, ούτε εξιδανικεύω το παρελθόν. Αντιμετωπίζω ρεαλιστικά το παρόν που είναι κατά γενική ομολογία πιο γκρίζο, για εκείνους που έχουν έντονο παρελθόν. Γιατί υπάρχουν και εκείνοι που τώρα ξεκινούν και που έχουν όλη την όρεξη (και κάθε δικαίωμα) να δουν και να κάνουν τα πάντα. Σε αυτούς ανήκουν τα ταξίδια του μέλλοντος. «Περιπέτειες» που θα τους ανοίξουν τα μάτια, θα τους κάνουν να καταλάβουν ότι το κέντρο του κόσμου δεν είναι ούτε εκείνοι ούτε η χρεοκοπημένη (από κάθε άποψη) χώρα τους, που θα τους μάθουν να συμβιώνουν με ανθρώπους από διαφορετικούς ως περίεργους και να τους αγαπούν. Με όχημα την περιέργεια, τη χαρά ή τη μελαγχολία, την ανάγκη για περιπέτεια ή για ξεκούραση σε ένα διαφορετικό περιβάλλον, το ταξίδι είναι πάντα κέδρος στη ζωή εκείνου που το τολμάει, Πάνω απ΄όλα όμως, τώρα το γνωρίζω πολύ καλά, το ταξίδι αξίζει για τους ανθρώπους: τους ανθρώπους που θα σε κάνουν, έστω για μία μικρή στιγμή στη ζωή σου, να πεις «κι ούτε που τρέμω να μη χάσω / το βορρά ή άστρο κανένα. / Ένα μου μένει: να χαμηλώσω τα πανιά. / Να το λιμάνι, μπήκα!» (από την «Προετοιμασία θανάτου εν είδει θαλασσινής αλληγορίας» του Agrippa D’ Aubigne). Καλά ταξίδια σύντροφοι.
 Permalink 
« Homefood
Αρχείο
Δημοφιλή
› 
Αποφασιστικά αισιόδοξοι!
› 
Μια φάρσα...
› 
Μωρό μου, σκάσε...
› 
Η μοναξιά του air condition
› 
Η φενάκη των αντιεξουσιαστών
© ΙΣΤΟΣ 2021
Κοσμάς Βίδος
Ο Κοσμάς Βίδος γράφει και (όποτε μπορεί) ταξιδεύει.
« Bloggers