Στοκχόλμη
10.6.2012 - 2:06:22 PM 

Χάρη στη μεσολάβηση του Γιώργου Κορδομενίδη (του οποίου η συμβολή στα κοινά υπέστη απώλεια στήριξης, επειδή δεν υπάρχουν διαθέσιμα φιτίλια και οι Καραλήδες κυκλοφορούν χαλαροί) βρέθηκα στη Σουηδία για να παρουσιάσω σε ένα ακροατήριο το θέμα «Οικονομική κρίση και Ελληνες δημιουργοί». Φρόντισα να είμαι ευγενής και διεκτραγώδησα το ένα εκατοστό από αυτά που συνήθως διεκτραγωδώ, αλλά τους ήρθε παρομοίως πολύ βαρύ. Τους εντυπωσίασε η οριζόντια μείωση μισθών και συντάξεων και δεν ήταν τόσο ευπειθείς, είτε στην κυρία Λαγκάρντ, είτε στους αυστηρούς όρους ξεχρεώματος. Εχουν κι αυτοί νεοναζισμό, που βρίσκεται στο 5% και μια εντυπωσιακή λεπτομέρεια είναι πως δεν υπάρχει τίποτε ξεκλείδωτο. Δεν είδα ίχνος φρουρών ιδιωτικών, παρεκτός πολλές περιπολίες αστυνομικών, αλλά όταν πας στο σπίτι ή στην εταιρία κάποιου, δεν υπάρχει κουμπί να ανοίξει η πόρτα -κατεβαίνει ο ιδιοκτήτης ή ένας υπάλληλος και σου ανοίγουν. Και το πιο μικρό ενδιαίτημα έχει ασφάλειες με κωδικούς. Εχουν πολλά μαγαζιά με μεταχειρισμένα είδη, τρώνε λιτά, τα έπιπλά τους είναι απλά, ντύνονται με τον περιώνυμο σκανδιναβικό τρόπο του ό,τι να 'ναι, ενώ περπατούν ξεκάλτσωτοι και με κοντομάνικα, όσο κι αν τους παγώνει η άρκτος του Βορρά. Δικό μου απόκτημα, που της προσέδωσα μαγικές ιδιότητες, ήταν μια μπλε κάρτα ημέρας για το μετρό τους, που είναι επίσης απλό και στολίζεται με πολλά εικαστικά έργα. Ακουμπάς αυτήν την κάρτα σ' ένα φωτεινό πλακάκι που αναβοσβήνει και οι αυτόματες πόρτες υποχωρούν στην ελευθερία σου. Φυσικά, ήμουν πεπεισμένος ότι σου έδιναν παραπάνω ελευθερία από αυτήν που πλήρωνες, επειδή στην κάρτα ήταν σχεδιασμένο ένα μπαρμπαδέλι σαν εξωγήινος, σαν αστροναύτης, σαν ρομποτάκι του '50, που δήθεν ήταν μοντέρνας σύλληψης και ήμουν βέβαιος πως ήλεγχε το βίο μου. Τι στην ευχή, εδώ χιλιάδες συνάνθρωποι πιστεύουν ότι τους ψεκάζουν, δε θα πιστέψω εγώ πως κυκλοφορούν ανάμεσά μας;
 

Στη Στοκχόλμη γνώρισα καλούς ανθρώπους, πρωτίστους απλούς, και με μερικών τις ζωές είχα διασταυρωθεί πριν από πολλά χρόνια. Η σιωπή τους έχει σημασία, όπως και η ευγένειά τους. Κανένας δεν εκμεταλλεύεται το παροδικό του δημόσιο αξίωμα. Και πάντα υπάρχει τρόπος να ξαφνιαστείς. Ο πρόεδρος της Ενωσης Συγγραφέων της Σουηδίας έχει προσφάτως εκλεγεί και είναι τριαντάρης. Σκεφτόμουν κάτι τέτοια στην πολυσχιδή, πολυσυλλογική και υπεδραστήρια λογοτεχνική μας κοινότητα και το εύρισκα μάλλον απίθανο να είχαμε κι εμείς τέτοια μπερεκέτια.

Κατά τα άλλα, οι Σουηδοί και η πόλη τους είναι αντάξιοι της φήμης τους και παρότι δεν είναι όλοι ευχαριστημένοι, μοιάζει μερικά ζητήματα που εμάς μας φαίνονται άλυτα να τα έχουν δρομιάσει. Και ξέρουν να διαλέγουν τα κρασιά τους και τον τρόπο που μαγειρεύουν τα ψάρια τους. Το σπουδαιότερο: είχα να πάω δεκατέσσερα χρόνια και βρήκα ελαφρές διαφορές στην κοινωνία τους. Ανατροπές όχι. Ανατροπές έχει η Ελλάδα. Για παράδειγμα, σύνδρομο της Στοκχόλμης φυσικά και δεν πρόσεξα. Αλλά σύνδρομο της Ελλάδας βρήκα…
 
Δημοσίευση: agelioforos.gr

 Permalink 
« Homefood
Αρχείο
Δημοφιλή
› 
Παγωνιέρα
› 
Τα αετώματα
› 
Η κοσάρα
› 
Κρύβε λόγια και Προέδρους
› 
Alienated
© ΙΣΤΟΣ 2019
Πάνος Θεοδωρίδης
Ο Πάνος Θεοδωρίδης (1948-2016) είναι συγγραφέας.
« Bloggers